Wed 3 Oct 2007
احضار کاردار سفارت فرانسه در تهران به وزارت خارجه در خصوص اظهارات اخیر برنارد کوشنر در مورد برنامه هسته ای جمهوری اسلامی ایران این بار در شرایطی صورت گرفت که در دیدار اخیر وزرای خارجه دو کشور در حاشیه نشست سالیانه مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک ، دو کشور تلاش کردند تا در انظار عمومی موضع ملایم تری را نسبت به یکدیگر بنمایانند.
در کنفرانس خبری کوشنر در نیویورک که یکی از پر سر و صداترین کنفرانس های مطبوعاتی بود ،فرانسه تلاش کرد تا مواضع قبلی خود در خصوص ایران را به شکل نرم تری مطرح کند .ایران نیز با مثبت ارزیابی کردن روابط خود با فرانسه کوشید تا از آن در جهت قوت بخشیدن به رویکرد های هسته ای خود بهره برداری نماید.اما مواضع اخیر کوشنر در روزهای اخیر که در آن صراحتا اعلام کرد که ایران در تلاش برای ساخت بمب اتمی است ،حکایت از آن دارد که مسیر حرکت دو کشور آنقدرها هم که به نظر می رسد همسو نبوده و در آستانه نشست گروه ۱+ ۵ هریک در مسیر متفاوتی در حال حرکتند.
لذا آنچه آگاهان سیاسی را بار دیگر به بحث پیرامون آن کشانده است همان قصه تکراریست که سال ها در روابط دو کشور وجود داشت و به زخم کهنه ای می ماند که به راحتی بهبود نیافته و هر از چند گاهی فقط تب آن فروکش می کند .
Fri 28 Sep 2007
رییس جمهور برگشت.
او خوشحال برگشت.
هیات دولت خوشحال برگشت.
رییس دانشگاه کلمبیا خوشحال به خانه برگشت و به همسرش گفت:
HEY HONEY ,WE WILL GAIN THE GAME.PLEASE OPEN ME A CHAMPAGNE
جان بولتون خوشحال به خانه برگشت و مک دونالد گنده ای سفارش داد.
مردم ایران خصوصا آنهایی که تلویزیون را خیلی دوست دارند ،خوشحال شدند و وقتی مقابل لنز دوربین شبکه خبر قرار گرفتند ، از رییس جمهور تشکر کردند و خوشحال به خانه برگشتند.
هوگو چاوز و مورالس هم خوشحال خوابیدند.
مردم بولیوی و ونزوئلا هم خوشحال به خانه برگشتند.
همه خوشحالند.
فقط روانشناسان نگران این خوشحالی زایدالوصف هستند و روزنامه نگاران، اولین دسته به خاطر صدمات ناشی از هیجان و شادی زیاد ، و دسته دوم به خاطر نشست بعدی شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی!
