شاید این سرنوشت من است که همیشه درگیر حادثه بوده ام و تنها ، از گستردگی ناگهان دنیا با تمام مرز های زمانی و مکانی اش و تقدیر من است که هر روز شوکه می شوم.
در ایران هستم و خوشحالم که از تمام مواهب هستی انسانی اگر چه دورم، سر گرسنه زمین نمی گذارم و یا هنوز بر اثر انفجاری قطعه قطعه نشده ام چون می توانستم همین حالا در بغداد ، نجف، سودان، کنگو، نوار غزه و یا حلبی آبادهای دارفور باشم...
حالا اینجا هستم و خوشحالم چون اگر خیلی چیز های بدیهی بشری را ندارم،هنوز نان دارم!

من فرنوش هستم و از همه کارهای دنیا فقط نوشتن را بلدم، همین!

---